De Airbnb-tekst waarschuwde alvast: het is een uitputtende klim richting Alpe Soladino. Tien dagen lang zou dit mijn uitvalsbasis zijn in de Zwitserse Alpen, om te werken aan een persoonlijk filmproject. Onderaan de berg parkeerde ik de auto, gevuld met eten en drinken alsof ik me voorbereidde op een expeditie. 

Ruim zevenhonderd hoogtemeters later, kleding doorweekt van het zweet, bereikte ik na tweeënhalf uur mijn berghut. De tocht was inderdaad pittig, zeker op het heetst van de dag met temperaturen ruim boven de dertig graden. Maar wat me het meest bijbleef, was niet de hitte of de klim. Het was de snelheid waarmee ik in mijn eigen hoofd belandde. De eindeloze, herhalende gedachten maakten één ding duidelijk: dit werd niet alleen een filmproject, maar ook een persoonlijke ontwikkelingsreis.

Nog voor ik echt uitpakte, begon ik met hout sprokkelen. Tak voor tak, het geluid van brekend hout in mijn handen, de geur van bos om me heen. Even later brandde mijn eerste vuur. Vanaf dat moment wist ik dat de komende tijd alles langzamer zou gaan. Eten maken op houtvuur, leven in de natuur, en stap voor stap terug naar mezelf.

Waar dieren, mensen en geschiedenis samenkomen

Verder omhoog verschenen meer berghutten. Rond de kaasmakerij krioelde het van het leven: ganzen, kippen, varkens, ezels, geiten, katten en honden, allemaal door elkaar, zonder haast. Hier lagen ook de verblijven van de staff, naast een biologische moestuin die de alpenweide kleur gaf. 

Via een prachtig oud stenen pad liep ik omhoog naar een hoger gelegen plateau. Wat nu een stille alpenweide lijkt, was ooit een levendige gemeenschap. Tweehonderd jaar geleden functioneerde deze plek als een klein bergdorp, compleet met een kerk, woonhuizen en ambachtelijke gebouwen. 

De ligging was strategisch. De alp bood weidegrond voor vee, beschutting tegen de hitte van het dal en toegang tot water en bos. Alpe Soladino maakte deel uit van het traditionele alpenbedrijf dat zo kenmerkend is voor Ticino: zomers trok men met dieren en families omhoog, om in de winter weer af te dalen naar het dal.

De smaak van Soladino
Hier maken de geiten deel uit van een levende alpenboerderij waar traditie en biodiversiteit samenkomen. Rassen als de Nera Verzasca en Capra Grigia zijn perfect aangepast aan het bergklimaat en leveren melk van hoge kwaliteit. Van die melk wordt op de alp ambachtelijke geitenkaas gemaakt.

Historie

Waarom niemand deze berghutten herbouwd

Tijdens wandelingen door de bergen van Ticino valt één ding direct op: overal duiken vervallen berghutten op. Ze liggen vaak op verrassend mooie plekken, met uitzicht over valleien en bergkammen, maar verkeren in uiteenlopende staten van verval. Voor veel wandelaars roept dat dezelfde vraag op: waarom worden deze hutten niet herbouwd? 

Zodra het dak instort of ontbreekt, verandert de status definitief: de hut wordt als ruïne aangemerkt en het recht op herbouw vervalt, ook als de muren nog overeind staan.

Dit beleid is een bewuste keuze om de bergen te beschermen tegen nieuwe bouw en verrommeling. Zo wordt voorkomen dat alpenweides langzaam veranderen in tweede woningen of vakantiechalets.

Voor de reiziger betekent dit dat Ticino geen opgepoetst decor is, maar een eerlijk landschap. Intacte hutten tonen zorg en continuïteit, ruïnes markeren plekken waar de tijd zijn gang mocht gaan.

Wetenswaardigheden over Ticino’s bouwstijl

Lokale natuursteen als basis
Berghutten in Ticino zijn vrijwel altijd gebouwd met lokaal gewonnen gneis. De steen werd ter plekke gestapeld, zonder cement, zodat muren konden ‘ademen’ en lichte beweging van de berg konden opvangen.

Zware stenen daken (piode)
Daken werden traditioneel bedekt met platte natuurstenen dakplaten, piode genoemd. Ze zijn extreem zwaar, maar bestand tegen sneeuw, wind en temperatuurverschillen.

Kleine openingen tegen kou en hitte
Ramen en deuren zijn bewust klein gehouden. Dit beperkt warmteverlies in de nacht en houdt de hut koel tijdens zomerse dagen op hoogte.

 

Ontdekkingen

Back to the basics
De eerste dagen liep ik nog niet echt blootvoets. Ik begon voorzichtig, met huttensokken aan. Ze dempten net genoeg, boden een klein beetje bescherming, maar lieten wel voelen waar ik liep. Al gauw liep ik uren op bloten voeten door het adembenemende alpen landschap.

Wat me het meest verraste, was wat het met mijn aandacht deed. Zonder schoenen liep ik niet meer in mijn hoofd en gedachten door. Elke stap vroeg nu om aanwezigheid. Koude stenen, warm zand, nat gras, scherpe randjes. Ik voelde het pad, maar ook mezelf. Mijn hoofd werd stiller. Gaandeweg keek ik minder naar mijn voeten en meer naar de omgeving. Het pad kon ik steeds beter lezen en wist Intuïtief mijn voeten met vertrouwen neer te zetten.

De voordelen van het lopen op blote voeten
Blootsvoets lopen in de bergen biedt meer dan alleen een bijzondere ervaring. Het vergroot je bewustzijn, verbetert balans en stabiliteit en versterkt de spieren in voeten en enkels die bij gewoon schoeisel vaak nauwelijks worden gebruikt.

Wie dit zelf wil proberen, kan het beste rustig beginnen. In plaats van huttensokken zijn zogeheten barefoot shoes of teenschoenen een toegankelijk alternatief. Ze bieden voldoende bescherming tegen scherpe steentjes en zorgen voor grip op natte rotsen, terwijl je het contact met de ondergrond grotendeels behoudt. Zo ervaar je de voordelen van blootsvoets lopen, zonder direct volledig zonder bescherming op pad te gaan.

Het nachtleven

Terwijl het houtvuur nog smeulde na mijn pasta met romige geitenkaas, zakte de schemer langzaam over de bergen. Beneden in het dal verschenen de eerste lichtjes van de huizen, terwijl boven mij een heldere hemel openbrak vol sterren. De lucht was stil, bijna onaangeroerd. Ik stelde mijn camera in om de nacht vast te leggen, toen ik door de zoeker plots een korte flits zag.

Eerst dacht ik aan een camera storing. Maar het flitsen keerde terug, onregelmatig, soms helder, soms diffuus, met steeds kortere tussenpozen. Ik wachtte automatisch op donder, maar die bleef uit. Het weer gaf geen enkele aanwijzing voor onweer. Geen wind, geen wolken massa’s, geen dreiging. Alleen licht, hoog in de hemel, zonder geluid.

Wat hier zichtbaar werd, is een verschijnsel dat in berggebieden vaker voorkomt: intra-cloud lightning. Dit type bliksem blijft volledig binnen een wolk en zoekt geen weg naar de grond. De elektrische ontlading verplaatst zich horizontaal of diffuus door de wolk, waardoor het licht verdraagt maar nauwelijks een hoorbare schokgolf veroorzaakt. In de Alpen versterken hoogte, droge lucht en grote afstanden dit effect. 

Nachtelijke klanken

Ik was inmiddels gewend aan de stille nachten rond mijn afgelegen verblijf, waar ontmoetingen schaars waren en zich afspeelden bij de kaasmakerij of hoog op de alpenweide. Onder de pergola bij de gemeenschappelijke keuken van Alpe Soladino ontmoette ik bij zonsondergang een jongeman met een hond.

Met zichtbare trots haalde hij een houten kist tevoorschijn. Met daarin verscholen vier kleine synthesizers, kabels, rode ledjes. Hij draaide knoppen, ritmes kwamen tot leven en hij verdween volledig in zijn geluid. Ik herkende die hyperfocus. Die avond nodigde ik hem uit voor een jamsessie bij het kampvuur. Hij glimlachte: “Ja. Dat lijkt me goed.”

 

De Korg Volca: muziek voor onderweg

Toen Korg in 2013 de Korg Volca introduceerde, ging het niet om technologische kracht, maar om eenvoud. Kleine synthesizers met fysieke knoppen, zonder menu’s of schermen, ontworpen om direct te spelen. Dat sprak muzikanten aan die hun muziek los wilden maken van laptops en vaste studio’s.

De Volca’s beperken bewust je mogelijkheden, en juist dat stimuleert creativiteit. Je werkt met wat je bij je hebt en reageert op het moment. Zo zijn het niet alleen instrumenten, maar reisgenoten: klein, eenvoudig en volledig gericht op het hier en nu.

Korg synthesizers

Volca Sample

Deze synthesizer speelt geen tonen, maar geluiden. Denk aan percussie, stemmen, veldopnames of korte muzikale fragmenten. De muzikant kan samples laden en ze ritmisch afspelen, vervormen en filteren.

De Volca Keys is een analoge synthesizer die melodieën en akkoorden maakt. Hij staat bekend om zijn warme, soms licht rauwe klank. Met drie stemmen kan hij zowel zachte pads als pulserende lijnen spelen.

Deze Volca is volledig gericht op lage tonen. Hij produceert diepe, repetitieve baslijnen die de muziek dragen. Door drie oscillatoren te combineren kan de muzikant strakke ritmes of juist logge, rollende bassen creëren.

De Volca Beats zorgt voor het ritmische fundament. Hij combineert analoge drums met digitale klanken en kan zowel strakke beats als losse, bijna menselijke ritmes maken. Van subtiele tikken tot duidelijke pulsen die alles bij elkaar houden.

Over de schrijver

Maarten Smeenk is een ervaren creatief producent en contentmaker met meer dan 20 jaar ervaring in visuele media, podcastproductie en live-producties. 

Hij is oprichter en drijvende kracht achter creatieve projecten zoals Rawpower Collective, waar hij teams aanstuurt en producties begeleidt van concept tot realisatie, voor uiteenlopende merken en organisaties.

Locatie en bereikbaarheid

  • Alpe Soladino ligt op ±1140 m in Valle Maggia, Ticino (Zwitserland).
  • De alpenweide is alleen te voet bereikbaar via meerdere wandelroutes.
  • Populaire wandeltochten naar de alp variëren in lengte en moeilijkheid (bijv. vanaf Someo, Linescio, Gresso). 
  • Er zijn zeven rustici(berghutten) met in totaal ca. 40 slaapplaatsen.